Sakleysi

- Pabbi, sjáðu bílinn.

Litli glókollurinn minn réttir mér lögreglubíl. Bíllinn er svo lítill að hann kemst í lófann á mér.

- Nú get ég hjálpað þér í vinnunni, pabbi. Ég get takið manninn sem steldi bílnum hans afa og látt hann fara í fangelsi. Ha, pabbi.

Ákafinn í svip hans snertir mig. Hann heldur um bílinn með fingrum hægri handar og lætur hann renna um gólfið með taktföstu burri.

Afmælisgjafir hans liggja á víð og dreif.

Ég sest á eldhúskoll. Kökuafgangarnir freista mín ekki lengur. Ég verð að fara að koma mér af stað.

- Kyssa bless, pabbi.

Ég beygi mig niður og smelli kossi á súkkulaðiklístraða kinn Gríms, tek undir höku hans og horfi í sakleysisleg augun.

- Hvað ertu gamall, spyr ég.

- Ég er hriggja ára. Ertu búinn að gleyma því?

- Ég er svo mikill gleymskupúki. En nú má ég ekki gleyma að fara í vinnuna þó afmælið sé ekki búið.

- Viltu hjálpa mér fyrst? Það er sprungt á löggubílnum og ég er svo hreyttur, ég get ekki skipt um dekk.

Ég beygi mig niður og hjálpa honum að skipta um dekk.

- Farðu með lögreglubílinn til mömmu svo enginn steli henni, segi ég.

- Mamma, má löggubíllinn sofa í pabbarúmi?

Á leiðinni niður stigann heyri ég Grím kalla í mömmu sína. Úti er kuldanæðingur og ég flýti mér að opna bílinn. Ég horfi upp í glugga og vinka mæðginunum áður en ég sest undir stýri.

Þegar ég kem á stöðina fer ég strax niður í búningsherbergið til að skipta um föt. Rögnvaldur pússar skóna sína.

- Blessaður maður, hvernig var í fríinu, spyr hann kumpánlega. Þú ert bara brúnn og sællegur. Komdu með mér upp og segðu mér frá Florida.

Í setustofunni situr Geirmundur og horfir á Stundina okkar. Ég hengi jakkann minn upp í fatahenginu til að vera tilbúinn þegar kallið kemur. Ég heyri kunnuglega rödd hljóma í kallkerfinu:

- Það vantar varðstjóra í móttöku.

Rögnvaldur varðstjóri röltir framhjá, glottir stríðnislega og segir:

- Fjörið er bara byrjað, strákar.

- Strákarnir af síðustu vakt eru að fylla geymslurnar svo ekkert pláss verði eftir fyrir okkur, segi ég.

- Stjórnandinn á 105 hafi samband við fjarskipti.

Ég geng að næsta síma og hringi á fjarskipti. Fjandans dynkirnir eru byrjaðir frá fangaklefunum. Fjörið er svo sannarlega byrjað.

- Heyrðu Jón minn. Hafðu samband við Kolla hjá ÁFD. Hann þarf að fá aðstoð við böst

- Nú, þarf fíknó aðstoð.

- Já það er eitthvert bæli sem þarf að athuga. Þið þurfið að vera þeim innan handar.

Ég fer og tala við þá hjá fíknó.

- Hvað er í gangi?

Kolli færir gleraugun upp á nefið og rýnir í tölvuna. Hann strýkur feitum fingrum um vanga sér og stynur.

-Það er þetta bölvaða bæli í Hálsahverfinu. Gulli bland innréttaði íbúð í miðju verksmiðjuhverfi og lánar hana nokkrum dópistum í bænum. Hvað hann fær út úr því er aðal höfuðverkurinn. Hann fjármagnar kannski dópkaupin. Hver veit.

- Hvað ætlið þið að gera í kvöld?

- Við erum búnir að verða okkur út um leitarheimild. Við fengum líka tvo bíla sem þeir þekkja pottþétt ekki. Við förum fyrstir inn á staðinn. Þið verðið í næsta húsasundi og komið um leið og við köllum á ykkur.

Kolli stendur upp og teygir sig í snjáðan leðurjakka. Brúnu flauelisbuxurnar eru orðnar ansi þreyttar og þegar hann beygir sig niður til að reima skóna sést í hvítt skvapað holdið.

- Helvíti er orðið erfitt að beygja sig maður. Ég ætti kannski að fara að éta kál og stunda einhverja líkamsrækt.

- Þú gætir ekki einu sinni handjárnað ömmu þína þó hún lægi kyrr á gólfinu í þessu ástandi, segi ég og glotti.

Ég hleyp upp. Nýt þess að vera í góðri þjálfun.

Við erum þrír skráðir saman á Maríuna í kvöld. Baddi lati verður með okkur Geirmundi í böstinu. Eins gott að reikna ekki með stórafrekum frá honum.

- Eigum við að atast í litlu köllunum einu sinni enn.

Geirmundur stendur í dyragættinni og glottir. - Hvernig væri að reyna við stórlaxana svona til tilbreytingar?

Við klæðum okkur í jakkana og drífum okkur út í bíl. Þrátt fyrir kuldann lætur snjórinn bíða eftir sér. Þorláksmessa á morgun og veðurfræðingurinn getur ekki lofað okkur snjó næstu daga.

Baddi lullast í átt til okkar.

- Hvaða læti eru í ykkur, strákar? Er heimurinn að farast eða hvað?

Okkur miðar hægt áfram í umferðinni. Það er eins og allir Reykvíkingar séu á ferðinni í kvöld. Bíll við bíl eins langt og augað eygir. Í Ártúnsbrekkunni er aftanákeyrsla. Við hringjum niður á stöð og látum vita af óhappinu.

Við Laufháls hægjum við á ferðinni. Við slökkvum ljósin og komumst í var við verkfæraskúr hjá einu fyrirtækinu. Ég finn fyrir stressverk í brjóstinu. Gamalkunnug kvíðatilfinning hríslast um mig.

- 105, þið megið koma.

Röddin í talstöðinni er hás. Ég bakka bílnum úr varinu og ek á ofsahraða að Laufhálsi 5.

Inngangur hússins er ótrúlegur. Plankar á víð og dreif. Fleki liggur á hliðinni við dyraopið. Inni er varla nema fokhelt. Stiginn upp á næstu hæð er handriðalaus.

Við Geirmundur lítum hvor á annan. Svart hár hans virðist blautt undir einkennishúfunni. Svitadropar perla á enni hans.

Á annarri hæð hússins eru greinileg merki um menn. Sambland af fúkka- og hasslykt liggur í reykmettuðu loftinu. Ég geng að einum glugganum og ríf niður teppi sem byrgir hann. Ungur síðhærður maður liggur í mosagrænum sófa úti í einu horninu. Við hlaðið stofuborðið situr ljóshærð unglingsstúlka.

- Hæ strákar, segir hún um leið og hún gerir örvæntingarfulla tilraun til að standa upp. Hún styður sig við borðið en rekur um leið beinabera höndina í yfirfullan öskubakka sem hvolfist yfir svartar brunnar skeiðar.

Í stól við hliðina á sófanum liggur maður eins og hrúgald. Við og við rekur hann upp hláturroku sem minnir meira á grát en hlátur. Við hliðina á stólnum er fata full af vatni. Plastflaska undan gosi liggur ofan í vatninu. Það er búið að skera botninn undan henni.

- Er einhver kominn í heimsókn? Ungi maðurinn rís upp til hálfs og rýnir á mig.

Ég geng að ruslafötu sem er á miðju gólfinu.

- Passaðu þig, það geta verið nálar í henni þessari.

Kolli setur á sig gúmmíhanska og tínir upp úr fötunni með töng.

- Helvíti hefur efnið verið lítið köttað, maður. Sjáðu ástandið á liðinu. Baddi lítur í kringum sig með hryllingssvip. Sjáðu vímuna sem liðið er í.

- Jæja þá er bara að hefjast handa og leita, segir Kolli. Við verðum greinilega að beita niðurrifsaðferðinni.

Ungi maðurinn hefur nú komist upp úr mosagræna sófanum og stendur á teppisbleðli alsettum brunablettum fyrir framan sófann. Hann riðar.

Kolli gengur að honum og lýsir með litlu vasaljósi upp í nefið á honum.

- Það er aldeilis, var snjókoma?

- Æi láttu mig í friði, fituhlunkurinn þinn.

Kolli sýnir engin svipbrigði. - Hvenær ætlarðu að fara hætta þessu rugli? Ertu ekki búinn að fá pláss á Vogi?

- Ég á von á að komast eftir helgi.

- Þú ert búinn að segja þetta ansi oft. Helgin er lengri hjá þér en öðrum. Hvar er Júlla með krakkann ykkar?

- Það veit ég ekki, mar. Hvernig á ég að vita það? Ætli hún sé ekki heima hjá mömmu sinni. Kerlingin er alltaf að reyna að ná af henni króganum. Kannski hefur henni tekist það í þetta sinn. Þú getur svo sem gáðí herbergið, mar. Ég hef ekki séð hana lengi.

Ég geng að herberginu sem er í einu horninu. Dyrnar eru læstar.

- Hvar er lykillinn? Ég þekki ekki lengur mína eigin rödd.

- Ég veit ekkert um einhvern fokkin lykil, mar. Leitaðu bara, eruði ekki í leit? Hann hlýtur að vera hérna einhvers staðar. Nema Júlla hafi læst sig inni.

Ungi maðurinn fellur aftur á bak í sófann. Magrir handleggirnir eru alsettir stungum og marblettum.

- Við brjótum upp hurðina, segir Kolli, lyftir upp hægri fæti og spyrnir hurðinni upp.

Að vitum okkar berst fnykur. Á göttóttri dýnu á gólfinu liggur ung ljóshærð kona. Ég beygi mig niður að henni með jakkaermina fyrir vitunum. Hún er blá í framan, baugar undir augunum og froða í munnvikunum. Hún heldur fast utan um lítinn böggul. Ég losa hann úr stirðnuðum örmunum og vef skítugum klútnum utan af honum. Lítil hönd grípur um fingur mér og allt of stór augu í mögru barnsandliti horfa á mig.