Þýdd textabrot úr bókinni Dyslexi - visst går det at besegra - En dyslektikers upplevelser och reflexioner, eftir Margareta Strömbom.

Sænska stúlkan Margareta fæddist árið 1940. Hún gat ekki stundað nám í þeim menntaskóla sem hún ætlaði sér vegna dyslexíu en með ótrúlegri seiglu tókst henni að ljúka stúdentsprófi, síðan einkaritaranámi, taka B.A. próf í frönskum háskóla og ljúka að lokum doktorsprófi í félagsvísindum. Hún hefur starfað í ýmsum löndum og notar frönsku og ensku jafnt og móðurmál sitt, sænsku.

....

Í kennslutímum skildi ég ekki alltaf fyrirmæli kennaranna. Þau fóru algjörlega framhjá mér. Ég þorði ekki að biðja kennarana um að endurtaka þau því þá fékk maður skammir um að hafa ekki tekið eftir. Auk þess gátu bekkjarfélagar haldið að ég væri heimsk fyrst ég náði þessu ekki. Þess vegna vissi ég ekki alltaf hvað það var sem verið var að fjalla um, hvaða verkefni við áttum að leysa hvert fyrir sig í bekknum, hvað blaðsíðu við áttum að finna eða hvað við áttum að læra heima. Ég spurði aldrei um neitt í tímum. (52-53)

...

Ég las alla jafna hægt, áherslulaust, hjó í sundur setningar og fannst hræðilegt að lesa upphátt í bekknum. Þegar ég las fyrir sjálfa mig varð ég að fara nokkrum sinnum yfir textann áður en ég skildi innihaldið. Ég tók þá eftir að ég hafði ekki lesið rétt nokkur orð og þannig fengið annan skilning á efninu en það sem stóð í textanum.

Jafnvel skrift hélt áfram að valda mér vandræðum. Ég stafsetti rangt; víxlaði stöfum, ruglaðist á stöfum, bætti við stöfum eða sleppti þeim. (53)

....

Eftir tvö ár í skólanum voru lestrar- og skriftarörðugleikar ekki lengur helsta vandamál mitt heldur brotin sjálfsmynd sem átti sér rætur í námsörðugleikum mínum og viðhorfi kennara til mín. Ég var enn hrædd um að verða mér til skammar, ég hafði enga sálarró. (58)

...

Afleiðing allra minna erfiðleika varð taugaveiklun og angist og á þessum árum fékk ég líka exem. Á morgnana var mér oftast illt í maganum og ég gat ekki borðað góðan morgunverð áður en ég fór í skólann. Í mörgum kennslustundum var ég svo taugaóstyrk að ég gat ekki einbeitt mér við námið. Ég reyndi bara að halda tímana út. ( 59)

....

Líf mitt fór nú að taka breytingum og ég varð aðeins öruggari í samskiptum mínum við kennarana. Vendipunkturinn kom þegar ég fór, 15 ára gömul, að æfa útreiðar í Ulriksdal. (70)

....

Það skipti mig miklu máli að fá vottorð upp á lesblindu. Nú fór ég að skilja hvers vegna mér gekk svona illa í skólanum og það var ekki mér að kenna. Það gaf mér nýja von að fá vitneskju um að ég hefði næga greind til að taka stúdentspróf. (76)

....

Ég held að góður árangur minn sé fyrst og fremst að þakka auknu sjálfstrausti og góðum kennurum. Í Palmgrenska skólanum komu kennararnir allt öðruvísi fram við nemendur en ég átti að venjast. Hér mætti ég virðingu - litið var á mig sem fullorðna en ekki bara skólakrakka. Það var hægt að tala við kennarana, sem var ný reynsla fyrir mig. Þegar maður mætir skilningi verður maður jákvæðari og fær aukinn áhuga á náminu. (78)

...

Það að mér datt í hug að verða einkaritari - starfsgrein sem felst í ritun - sýnir að ég leit ekki lengur á lesblindu sem óyfirstíganlegt vandamál í tilverunni. (83)

....

Þættir sem stuðluðu að jákvæðum árangri mínum:

1. Tómstundaiðja eða áhugamál utan skólans. Fyrir mig skiptu útreiðar miklu máli ....

2. Að fá greiningu á lesblindu. ...

3. Sterk áhugahvöt. ... Það er ekkert leyndarmál að stór þáttur í velgengni í lífinu felst í viljastyrk, þrjósku og að taka áskorun. ...

4. Umburðarlyndi gagnvart stafsetningarvillum á efri skólastigum. ..

5. Viðeigandi námsaðferðir. ... Þegar maður les hægt tekur það langan tíma að tileinka sér efnið og þess vegna felst mikil vinna í því þegar alltaf er verið að skipta um efni. (103-108)

....